C.D. o settingu w psychoterapii

Gdy mamy bazę, na której możemy się oprzeć, zdobywamy przestrzeń do rozwoju.

Chcąc nauczyć się nowego języka, potrzebujemy regularnych ćwiczeń – samodzielnie lub na stałych spotkaniach z lektorem. Gdy uczymy się tańczyć, również potrzebujemy rytmu i powtarzalności. To właśnie one tworzą przestrzeń, w której poznajemy nasze ciało, emocjonalność ruchu, budujemy wytrzymałość i uczymy się współgrania tych wszystkich aspektów, które sprawiają, że po miesiącach, roku, latach tańczymy coraz pełniej.

Podobnie jest, gdy zagłębiamy się w nasze życie psychiczne – chcemy rozwijać się emocjonalnie, rozumieć, w jaki sposób doświadczenia nas ukształtowały lub zablokowały, analizować nasze relacje i poszerzać sposób funkcjonowania w świecie. Wtedy również potrzebujemy mieć się na czym oprzeć.

W psychoterapii tym oparciem jest setting – czyli ramy, w których toczy się proces terapii. To wszystkie zewnętrzne i wewnętrzne warunki, które umożliwiają, by spotkanie terapeutyczne w ogóle mogło się wydarzyć i rozwijać. Pojęcie settingu obejmuje nie tylko „miejsce i godzinę spotkań”, ale także strukturę, rytm i atmosferę, które razem tworzą bezpieczne pole do pracy psychicznej.

Cytat

„Podchodząc do tego w ten sposób, setting, zarówno konkretny jak i psychiczny, odpowiada ziemi, po której chodzimy i powietrzu, którym oddychamy (zob. Balint, 1968) – coś, co bierze się za pewnik, o którym nie trzeba myśleć, a który dzięki temu pozwala na dawanie całkowitej wolność pragnieniom i fantazjom o tym, czego się nie wie i kim się jeszcze nie stało.

Z tego punktu widzenia, zasady są świętością, są warunkiem rozpoczęcia „gry”, nawet kiedy pozornie nie mają one żadnego szczególnego znaczenia i wydają się być bez sensu, gdy spojrzy się na ich treść. Jest to warunek wstępny gry - jak na Igrzyskach Olimpijskich, które wzbudzają tak wiele emocji w ludziach na całym świecie, nawet w narodach, które są do siebie wrogo nastawione, biedne czy bogate, w jakimkolwiek języku mówią i jaką wyznają religię, czy jak się ubierają. Jest to sine qua non dla interakcji: bezpieczeństwo zasad jest gwarantem wolności rozgrywek, w których w maksymalnym stopniu może być wyrażona osobista subiektywność.

Możemy przytoczyć pewne kliniczne przykłady tego aspektu w settingu. Jeden z nich dotyczy inżyniera, który ciągle się przeprowadza, gdyż w każdym domu znajduje pęknięcia w ścianach. Gdy wreszcie kupuje mieszkanie, które dokładnie sprawdził i które wydaje się mu bezpieczne, spogląda nagle w górę i odkrywa pęknięcie w suficie w holu wejściowym do budynku. Innymi słowy, wszędzie widzi oznaki i ślady niebezpiecznego spotkania z opiekunem we wczesnym dzieciństwie, który nie pozwolił mu na swobodne poruszanie się w swoim wewnętrznym świecie.”

Cytat: Anna Ferruta w tekście "Setting analityczny i przestrzeń dla Innego".

#psychoterapia #setting #psychoanaliza #relacjaTerapeutyczna #zdrowiepsychiczne #emocje #świadomość #psychoedukacja #słownikpsychoterapii #pojęciapsychoterapii